آخر دو راهی من اینجا بود

همین زمینی که ایستاده ام

روی تکه هایی که شبیه من است

. . .

قدم پیش نخواهم گذاشت

در پس چشمهایم چیزی نیست

شبیه امید

شبیه بهانه

قدم پیش نخواهم گذاشت

که میدانم هیج کجا آنچه میخواهم را نخواهم یافت

و امروز آنچه میدانم این است که

در پس هیچ دو راهی

هیچ چیزی نیست

اما هیچ هست

حالا حواست هست ؟